از تو و مهد تو گرفتم کنار

نوبت کارست نگه دار پی

بایدت اکنون ره دیگر زدن

پیرو ناموس طبیعت شدن

دوش که خفتی تو و من مست وار

تا چه شود صورت فردای تو

شد سرم آکنده ز سودای تو