می بود ترا،دو دیده بر راه

می سوختی از حسد که ماهی

برده ست مرا،به حجله گاهی

وندر ره من بگاه و بی گاه

ای رفته مرا،چو جان در آغوش

پوشیده ز بوسه ام بناگوش

اکنون که به آرزو رسیدی