دانی که درین لطیف بستر

پوشیده ز بوسه ام بناگوش

اکنون که به آرزو رسیدی

وز شاخه،گل مراد چیدی

بر بالش او،نهاده ای سر؟

از راستی ار نرنجی ای دوست

در دیده من،تو نیستی،اوست