آخه توخودت می دونی که چشات دنیای نوره

مانده ام در پس دیوار توی این شام دل آرا

یاری ام ده ای پناهم فانوس شبهای شب تار

که راهم تاریک و دوره پر خاره ، بی عبوره

من برای با تو بودن هر مترسکو شکستم

وقتی چشمامو می بستم دل به یاری تو بستم

ولی تو تنها تر از من دل به تنهایی سپردی