غصه کم کم جون میگیره دل یهو می پوسه

تو، چرا خسته نمیشی از من دیوونه

از منی که شب و روزام مثله هم می مونه

تو چرا چیزی نمیگی این خودش کابوسه

من، نمی تونم بسازم خونه ی رویاتو

حیفه پای من بریزی همه دنیاتو

من خودم اسیر راهم تو اسیرم میشی