من، نمی تونم بسازم خونه ی رویاتو

از منی که شب و روزام مثله هم می مونه

تو چرا چیزی نمیگی این خودش کابوسه

غصه کم کم جون میگیره دل یهو می پوسه

حیفه پای من بریزی همه دنیاتو

من خودم اسیر راهم تو اسیرم میشی

من نمی خوام توی سختی تو کنارم باشی