ابر و بارون میدیدم اما دنیامون قفس بود

من و تو دو تا پرنده توو قفس زندونی بودیم

جای پر زدن نداشتیم ولی آسمونی بودیم

چشم به دور دستا نداشتیم همینم واسه ما بس بود

اما یک روز اونایی که ما رو باهم دوست نداشتن

تو رو پر دادن و جاتم یه دونه آیینه گذاشتن