چشم به دور دستا نداشتیم همینم واسه ما بس بود

من و تو دو تا پرنده توو قفس زندونی بودیم

جای پر زدن نداشتیم ولی آسمونی بودیم

ابر و بارون میدیدم اما دنیامون قفس بود

اما یک روز اونایی که ما رو باهم دوست نداشتن

تو رو پر دادن و جاتم یه دونه آیینه گذاشتن

منه خوش باور ساده فکر میکردم روبه رومی