اما یک روز اونایی که ما رو باهم دوست نداشتن

جای پر زدن نداشتیم ولی آسمونی بودیم

ابر و بارون میدیدم اما دنیامون قفس بود

چشم به دور دستا نداشتیم همینم واسه ما بس بود

تو رو پر دادن و جاتم یه دونه آیینه گذاشتن

منه خوش باور ساده فکر میکردم روبه رومی

گاهی اشتباه میکردم من کدومم تو کدومی