قناعت کن به تخم مرغ خانه

برو این دام بر مرغ دگر نه

نصیحت را به مادر خواهرت ده

چو عنقا را بلندست آشیانه

کنی گر قطعه قطعه بندم از بند

نیفتد روی من بیرون ز روبند

چرا در چشمت یک ذره حیا نیست