کنی گر قطعه قطعه بندم از بند

نصیحت را به مادر خواهرت ده

چو عنقا را بلندست آشیانه

قناعت کن به تخم مرغ خانه

نیفتد روی من بیرون ز روبند

چرا در چشمت یک ذره حیا نیست

به سختی مثل رویت سنگ پا نیست