چرا در چشمت یک ذره حیا نیست

قناعت کن به تخم مرغ خانه

کنی گر قطعه قطعه بندم از بند

نیفتد روی من بیرون ز روبند

به سختی مثل رویت سنگ پا نیست

چه میگویی مگر دیوانه هستی

گمان دارم عرق خوردی و مستی