نیفتد روی من بیرون ز روبند

چو عنقا را بلندست آشیانه

قناعت کن به تخم مرغ خانه

کنی گر قطعه قطعه بندم از بند

چرا در چشمت یک ذره حیا نیست

به سختی مثل رویت سنگ پا نیست

چه میگویی مگر دیوانه هستی