دو دستی پیچه بر رخ داشت محکم

زعشق اوست کاین کس سینه چاکست

ولی چون عصمت در چهره اش بود

از اول تا به آخر چهره نگشود

که چیزی ناید از مستوریش کم

چو خوردم سیر از آن شیرین کلوچه

حرامت باد گفت و زد به کوچه