کیست که با عشق بچوشد همی

واهمه را چشم ببست از نگاه

آه چه غرقاب مهیبی است عشق!

مهلکه پر ز نهیبی است عشق

وز دو جهان دیده نپوشد همی

باری از آن بوسه جوان دلیر

واهمه بگرفت و سر افگند زیر