آه چه غرقاب مهیبی است عشق!

با خبر از عاقبت خو یش بود

دید رسیدست لب پرتگاه

واهمه را چشم ببست از نگاه

مهلکه پر ز نهیبی است عشق

کیست که با عشق بچوشد همی

وز دو جهان دیده نپوشد همی