با خبر از عاقبت خو یش بود

خواهد ازین سو چو به آن سو جهد

چشم خود از واهمه بر هم نهد

تازه جوان عاقبت اند یش بود

دید رسیدست لب پرتگاه

واهمه را چشم ببست از نگاه

آه چه غرقاب مهیبی است عشق!