دید رسیدست لب پرتگاه

چشم خود از واهمه بر هم نهد

تازه جوان عاقبت اند یش بود

با خبر از عاقبت خو یش بود

واهمه را چشم ببست از نگاه

آه چه غرقاب مهیبی است عشق!

مهلکه پر ز نهیبی است عشق