مهلکه پر ز نهیبی است عشق

دید رسیدست لب پرتگاه

واهمه را چشم ببست از نگاه

آه چه غرقاب مهیبی است عشق!

کیست که با عشق بچوشد همی

وز دو جهان دیده نپوشد همی

باری از آن بوسه جوان دلیر