اشک به دور مژه اش حلقه بست

باز سوی سینه خود برد کف

داد بر آرامگه دل فشار

تا نکند مرغ دل از و ی فرار

ژاله به پیراهن نرگس نشست

گفت که آه ای پسر سنگدل

ای ز دل سنگ تو خارا خجل