تندتر از تابش انوار مهر

چون سفر و س یر کنم در هو ا

تخت مرا حمل دهند آن دو تا

بر شوم از خاک به سو ی سپهر

گویمشان آمده پر واکنند

بر سر تو سایه مهیا کنند

این که گه از شاه بترسانیم