که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی،

شما، ای قله های سرکش خاموش،

که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید،

که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید،

که ابر آتشین را در پناه خویش می گیرید؛