که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید،

ز گلبرگ تو، ای زرینه گل، من رنگ و بو خواهم.

شما، ای قله های سرکش خاموش،

که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی،

که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید،

که ابر آتشین را در پناه خویش می گیرید؛