که ابر آتشین را در پناه خویش می گیرید؛

که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید،

که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی،

که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید،

غرور و سربلندی هم شما را باد!

امیدم را برافرازید،