که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید،

شما، ای قله های سرکش خاموش،

که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید،

که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی،

که ابر آتشین را در پناه خویش می گیرید؛

غرور و سربلندی هم شما را باد!