زمین خاموش بود و آسمان خاموش.

غرورم را نگه دارید،

به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید.»

تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.

به یال کوه ها لغزید کم کم پنجه خورشید.

هزاران نیزه زرین به چشم آسمان پاشید.