پای می کوب و عیش از سر گیر

قفس و مرغ و بیضه پران شد

بادلان خیره گشته کاین دل کو

بی دلان بی خبر که دل آن شد

به سر من مگو که پایان شد

زر چو درباخت خواجه صراف

صرفه او برد زانک در کان شد