من نشان کرده ام تو را که ز تو

کابر فضل تو درفشان آمد

ای بسا خار خشک کز دل او

در پناه تو گلستان آمد

دلخوشی های بی نشان آمد

وقت رحمست و وقت عاطفت است

که مرا زخم بس گران آمد