هر شکوفه کز می ما نیست خندان بر درخت

چونک میخواره نه ای رو شیره افشرده گیر

صوفیان صاف را گویی که دردی خورده اند

صوفیان را صاف می دارد تو بستان درده گیر

گر چه او تازه ست و خندان هم کنون پژمرده گیر

شمس تبریزی تو خورشیدی و از تو چاره نیست

چونک بی تو شب بود استاره ها بشمرده گیر