آن نای و نوش یاد نمی آیدت که تو

خندان دلست پیش دگر کس چو نوبهار

گویی که نیست از مه غیبم بجز دریغ

وز جام و خمر روح مرا نیست جز خمار

خوش می خوری ز دست یکی دیو سنگسار

صد جام درکشی ز کف دیو آنگهی

بینی ترش کنی بخور ای خام پخته خوار