به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار

ز توست این شجره و خرقه اش تو دادستی

که از شراب تو اشکوفه کرده اند اشجار

مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر

مرا چو وقف خرابات خویش کردستی

توام خراب کنی هم تو باشیم معمار

بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن