بر روی و قفای مه سیلی زده حسن او

شیرینتر و نادرتر زان شیوه پیشینش

آن طره پرچین را چون باد بشوراند

صد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش

بر دبدبه قارون تسخر زده مسکینش

آن ماه که می خندد در شرح نمی گنجد

ای چشم و چراغ من دم درکش و می بینش