ای چشم و چراغ من دم درکش و می بینش

بر روی و قفای مه سیلی زده حسن او

بر دبدبه قارون تسخر زده مسکینش

آن ماه که می خندد در شرح نمی گنجد

صد چرخ همی گردد بر آب حیات او

صد کوه کمر بندد در خدمت تمکینش

گولی مگر ای لولی این جا به چه می لولی