بر دبدبه قارون تسخر زده مسکینش

آن طره پرچین را چون باد بشوراند

صد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش

بر روی و قفای مه سیلی زده حسن او

آن ماه که می خندد در شرح نمی گنجد

ای چشم و چراغ من دم درکش و می بینش

صد چرخ همی گردد بر آب حیات او