آن ماه که می خندد در شرح نمی گنجد

صد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش

بر روی و قفای مه سیلی زده حسن او

بر دبدبه قارون تسخر زده مسکینش

ای چشم و چراغ من دم درکش و می بینش

صد چرخ همی گردد بر آب حیات او

صد کوه کمر بندد در خدمت تمکینش