نک به زمین گاه خاک سهل برون جست دوش

دولت نو شد پدید دام جهان را درید

مرغ ظریف از قفس شکر که وارست دوش

آنچ به هفت آسمان جست فرشته و نیافت

آنک دل جبرئیل از کف او خسته بود

مرغ پراشکسته ای سینه او خست دوش

عقل کمالی که او گردن شیران شکست