هر چه بود آن خیال گردد روزی وصال

بعد فراق دراز خفیه بپیوست دوش

آنک در او عقل و وهم می نرسد از قصور

گشت عیان تا که عشق کوفت بر او دست دوش

چند خیال عدم آمد در هست دوش

خامش باش ای دلیل خامشیت گفتنست

شد سر و گوشت بلند از سخن پست دوش