بر اشهب بر نمی شینم سر ادهم نمی دارم

درافتادم در آب جو شدم شسته ز رنگ و بو

ز عشق ذوق زخم او سر مرهم نمی دارم

تو روز و شب دو مرکب دان یکی اشهب یکی ادهم

جز این منهاج روز و شب بود عشاق را مذهب

که بر مسلک به زیر این کهن طارم نمی دارم

به باغ عشق مرغانند سوی بی سویی پران