بسی بی عقل را استاد کردم

منم مومی که دعوی من این است

که من پولاد را پولاد کردم

بسی بی دیده را سرمه کشیدم

منم ابر سیه اندر شب غم

که روز عید را دلشاد کردم

عجب خاکم که من از آتش عشق