منم ابر سیه اندر شب غم

که من پولاد را پولاد کردم

بسی بی دیده را سرمه کشیدم

بسی بی عقل را استاد کردم

که روز عید را دلشاد کردم

عجب خاکم که من از آتش عشق

دماغ چرخ را پرباد کردم