دماغ چرخ را پرباد کردم

منم ابر سیه اندر شب غم

که روز عید را دلشاد کردم

عجب خاکم که من از آتش عشق

ز شادی دوش آن سلطان نخفته ست

که من بنده مر او را یاد کردم

ملامت نیست چون مستم تو کردی