که روز عید را دلشاد کردم

بسی بی دیده را سرمه کشیدم

بسی بی عقل را استاد کردم

منم ابر سیه اندر شب غم

عجب خاکم که من از آتش عشق

دماغ چرخ را پرباد کردم

ز شادی دوش آن سلطان نخفته ست