عجب خاکم که من از آتش عشق

بسی بی عقل را استاد کردم

منم ابر سیه اندر شب غم

که روز عید را دلشاد کردم

دماغ چرخ را پرباد کردم

ز شادی دوش آن سلطان نخفته ست

که من بنده مر او را یاد کردم