ما چه کوه آهنیم آخر چه سنگ خاره ایم

خونبهای کشتگان چون غمزه خونی اوست

در میان خون خود چون طفلک خون خواره ایم

کوه طور از باده اش بیخود شد و بدمست شد

یک جو از سرش نگوییم ار همه جو جو شویم

گرد خرمنگاه چرخ ار چه که ما سیاره ایم

همچو مریم حامله نور خدایی گشته ایم