ساقی آمد به خرابی تن معمورم

گر به هوش است خرد رو جگرش را خون کن

ور نه پاره ست دلم پاره کن از ساطورم

باده آمد که مرا بیهده بر باد دهد

روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم

بی کمر چست میان بسته که گویی مورم

سوی خم آمده ساغر که بکن تیمارم