بدو گفت رستم که شد تیره روز

ازین رزم بودند بر بی گناه

تو آهنگ کردی بدیشان نخست

کسی با تو پیگار و کینه نجست

چه پیدا کند تیغ گیتی فروز

برین دشت هم دار و هم منبرست

که روشن جهان زیر تیغ اندرست