برین دشت هم دار و هم منبرست

کسی با تو پیگار و کینه نجست

بدو گفت رستم که شد تیره روز

چه پیدا کند تیغ گیتی فروز

که روشن جهان زیر تیغ اندرست

گر ایدون که شمشیر با بوی شیر

چنین آشنا شد تو هرگز ممیر