که روشن جهان زیر تیغ اندرست

بدو گفت رستم که شد تیره روز

چه پیدا کند تیغ گیتی فروز

برین دشت هم دار و هم منبرست

گر ایدون که شمشیر با بوی شیر

چنین آشنا شد تو هرگز ممیر

بگردیم شبگیر با تیغ کین