بی من شویم از خود و ز عشق صد منیم

پروانه را ز شمع تو هر روز مژده ای است

یعنی که مات شو که همی مات ضامنیم

شادیم آن زمان که تو دعوی کنی که من

تا باغ گلستان جمال تو دیده ایم

چون سرو سربلند و زبانور چو سوسنیم

بر گلشن زمانه برو آتشی بزن