چون سرو سربلند و زبانور چو سوسنیم

شادیم آن زمان که تو دعوی کنی که من

بی من شویم از خود و ز عشق صد منیم

تا باغ گلستان جمال تو دیده ایم

بر گلشن زمانه برو آتشی بزن

زیرا ز عشق روی تو زان سوی گلشنیم

ای آنک سست دل شده ای در طریق عشق